Cenâb-ı Vâcibül-Vücûd Hazretleri, bir taraftan kuluna çok zikir yapmasını emrederken, diğer taraftan az zikretmenin zararını ve münâfıklık alâmeti olduğunu bildirip, gàfillerden olmamayı teşvîk ederek, münafıkları zemmile, az zikredenlerin onlar olduğunu beyan eder. (Ahzâb: 36, 37; Nisâ: 142)

Efendimiz SAS Hazretleri de:

"--Hiçbir kavim yoktur ki, bulundukları meclisten Allah-u Teàlâ'nın zikrini yapmadan kalkarlarsa, muhakkak bir merkep cîfesi etrafında toplanıp dağılan insanlar gibi dağılmış olurlar ve o meclis, kıyamet gününde onlar için bir zikir meclisi değil, bir hüsran mahalli olacaktır." buyurmuştur. (Ebû Dâvud, Hàkim)

Ebû Hüreyre RA'ın şu rivâyeti de şâyân-ı dikkattir:

"--Bir cemaat bir mecliste oturur da, orada zikrullah olmazsa veyâ Rasûlüllah Efendimiz'e salavât-ı şerîfe getirilmezse, o meclis, oturanlar için ancak noksanlık, hüsran ve nedâmet olur." buyrulmuştur.

Hattâ ehl-i cennetin bile tehassüsleri, gussaları, nedâmet ve pişmanlıklarından biri de, dünyada iken zikirsiz geçirdikleri saatler ve zamanlar için olacaktır. Buna binâen, Sehl Hazretleri der ki:

"--Bu kadar nîmetleri veren Allah-u Teàlâ Hazretleri'nin zikrini terk etmekten daha kötü, kabih, fena bir ma'siyet bilmiyorum ve tasavvur da edemem." Dillere zikrullahın zor ve ağır gelmesinin, münâfık alâmeti olduğunu bildirerek, "Derhal tevbe et, tazarru ve niyâz eyle ki, Allah-u Teàlâ zikrini sana kolay ve hafif eylesin ve sana tevfîk ve hidâyet eylesin!" buyurmuştur.

Onun için àkil kimseye lâyık olan, Hakk'ın zikriyle kalbini uyandırmak ve mü'minlerin sıfatıyla sıfatlanmak va Hakk'ın zemmettiği münafıklardan ayrılıp, medh ü senâ buyurduğu mü'minlerden olmağa sa'y ve gayret göstermesidir. Saadet ve selâmet ancak bundadır. Çünkü Hak Sübhânehû ve Teàlâ'nın zikriyle zâkir olan kul, öyle bir feyz-i ilâhîye ve lütf u ihsâna mazhar olur ki, onu tarife imkânımız yoktur. Hele bütün âzâ ve zerrelerin zikrullahdan lezzet almağa başladığı vakitler yok mu, artık insanın gözüne hiç bir şey görünmez, vesselâm.